Η συνεχιζόμενη συζήτηση σχετικά με την υδραυλική ρωγμάτωση, πιο γνωστή ως fracking, φαίνεται να μην έχει τέλος, καθώς διάφορες χώρες αναζητούν απεγνωσμένα μια... ενεργειακή κυριαρχία που δεν τους κοστίζει μια περιουσία Μακροπρόθεσμα. Σε περιοχές με πολύτιμους φυσικούς πόρους, η πρόταση για γεωτρήσεις για φυσικό αέριο θεωρείται μια επικίνδυνη κίνηση που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το μέλλον των οικοσυστημάτων που αποτελούν πραγματικούς βιολογικούς θησαυρούς.
Τα διακυβεύματα είναι υψηλά, καθώς η ισορροπία συχνά γέρνει μεταξύ του άμεσου οικονομικού κέρδους και του επιβίωση των υδάτινων πόρων απαραίτητο. Στο τέλος, οι άνθρωποι αναρωτιούνται αν αξίζει να ανοίξουν τη βρύση και να βγει κάτι άλλο εκτός από καθαρό νερό, απλώς για να προσπαθήσουν να εξαρτηθούν λιγότερο από ό,τι προέρχεται από έξω, ένα ζήτημα που δημιουργεί ισχυρή κοινή γνώμη.
Καταγεγραμμένοι κίνδυνοι και οι επιπτώσεις στη δημόσια υγεία
Η τεχνική της υδραυλικής ρωγμάτωσης δεν είναι ακριβώς λεπτή. Συνίσταται στην έγχυση νερού σε εξαιρετικά υψηλές πιέσεις αναμεμειγμένου με άμμο και ένα κοκτέιλ χημικών ουσιών για τη θραύση του βράχου στο υπέδαφος. Αυτή η πρακτική απαιτεί τεράστιες ποσότητες νερού, πράγμα που συνεπάγεται δαπάνες για τους υδάτινους πόρους Αυτή είναι μια βάναυση κατάσταση που πολλές περιοχές δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά. Επιπλέον, το υγρό που επιστρέφει στην επιφάνεια είναι συχνά φορτωμένο με βαρέα μέταλλα και ραδιενεργά στοιχεία που βρίσκονταν ειρηνικά υπόγεια και τώρα απειλούν να εισχωρήσουν σε πηγές πόσιμου νερού.
Οι επιπτώσεις στην υγεία δεν αποτελούν απλές εικασίες, καθώς εκτιμάται ότι ένα πολύ υψηλό ποσοστό των χημικών ουσιών που χρησιμοποιούνται έχουν επιβλαβείς επιπτώσεις. Σε περιοχές όπου έχει εφαρμοστεί γενναιόδωρα, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις Δερματικές παθήσεις και προβλήματα στα ζώαΑυτό καταδεικνύει πώς οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις μεταπηδούν γρήγορα στην τροφική αλυσίδα. Δεν μπορούμε επίσης να ξεχνάμε τον σεισμικό κίνδυνο, καθώς η έγχυση υγρών μπορεί να πυροδοτήσει γεωλογικά ρήγματα και σεισμούς που κανείς δεν θέλει κοντά στο σπίτι του.
Ενεργειακή κυριαρχία εν όψει της κατάρρευσης του οικοσυστήματος
Σε πολλά μέρη, ο επίσημος λόγος επικεντρώνεται στην ανάγκη ελέγχου των ιδίων πόρων, ώστε να μην βρίσκεται κανείς στο έλεος της διεθνούς αγοράς. Ωστόσο, η τεχνική πραγματικότητα μας λέει ότι αυτά τα πηγάδια έχουν πολύ απότομη πτώση της παραγωγήςΑυτό απαιτεί συνεχή διάτρηση νέων σημείων για τη διατήρηση της ροής του αερίου. Αυτό μετατρέπει το τοπίο σε ένα είδος μπάλας τυριού γεμάτη τρύπες, υποβαθμίζοντας το έδαφος και κατακερματίζοντας ανεπανόρθωτα τα ενδιαιτήματα της τοπικής άγριας ζωής.
Η βιοποικιλότητα είναι ο μεγαλύτερος χαμένος σε αυτόν τον αγώνα για τους υδρογονάνθρακες, ειδικά σε περιοχές με είδη που δεν απαντώνται πουθενά αλλού στον πλανήτη. Όταν ένα εύθραυστο οικοσύστημα όπως οι παράμος, που λειτουργούν ως εργοστάσια φυσικού νερούΗ παροχή νερού για εκατομμύρια ανθρώπους διακυβεύεται. Δεν υπάρχει τεχνολογία που να μπορεί να επισκευάσει έναν μολυσμένο υδροφόρο ορίζοντα ή να αποκαταστήσει τη ζωή στο έδαφος που έχει χάσει τη γονιμότητά του μετά από δεκαετίες χημικών διαρροών και ανεξέλεγκτης διάβρωσης.
Ο ρόλος της πολιτικής και της κοινωνικής αντίστασης
Η αντίδραση από τους δρόμους δεν είναι κάτι που προκύπτει από το τίποτα, αλλά μάλλον πηγάζει από τον πραγματικό φόβο των κοινοτήτων να χάσουν τον τρόπο ζωής τους και την υγεία τους. Τα κοινωνικά κινήματα απαιτούν ένα ενεργειακή μετάβαση προς καθαρές πηγές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, υποστηρίζοντας ότι η συνέχιση της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα μέσω τέτοιων επιθετικών τεχνικών είναι μια βραχυπρόθεσμη λύση που θα οδηγήσει σε μακροπρόθεσμα προβλήματα. Πολλοί εμπνέονται από το έργο ορισμένων Κολομβιανή ακτιβίστρια βραβεύτηκε για τον αγώνα της κατά της υδραυλικής ρωγμάτωσηςοι οποίοι συμφωνούν ότι η περιβαλλοντική βιωσιμότητα αυτών των έργων είναι, τουλάχιστον, αμφισβητήσιμη εάν αναλυθεί το μελλοντικό κόστος αποκατάστασης.
Αν και ορισμένοι ηγέτες προσπαθούν να δικαιολογήσουν την υποστήριξή τους υποσχόμενοι αυστηρούς ελέγχους ή απαγορεύσεις σε προστατευόμενες περιοχές, η εμπειρία σε άλλες χώρες δείχνει ότι το ανθρώπινο λάθος και οι διαρροές μεθανίου είναι δύσκολο να αποτραπούν πλήρως. Η διαχείριση των φυσικών πόρων απαιτεί ένα όραμα που εκτείνεται πέρα από τον επόμενο εκλογικό κύκλο, δίνοντας προτεραιότητα στην ακεραιότητα των υδρολογικών κύκλων και η διατήρηση των φυσικών χώρων που, όταν υποστούν ζημιές, δεν μπορούν να αποκατασταθούν.
Η προστασία του περιβάλλοντος παρουσιάζεται ως η μόνη βιώσιμη επιλογή για να διασφαλιστεί ότι οι μελλοντικές γενιές θα κληρονομήσουν ένα κατοικήσιμο περιβάλλον και αμόλυντους βασικούς πόρους. Η διατήρηση της ακεραιότητας των εδαφών και του πόσιμου νερού πρέπει να υπερισχύει οποιωνδήποτε φευγαλέων εξορυκτικών συμφερόντων, καθώς ο πραγματικός πλούτος μιας περιοχής έγκειται στη βιοποικιλότητά της και στην υγεία των κατοίκων της. Η ισορροπία μεταξύ οικονομίας και φύσης θα συνεχίσει να αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση της εποχής μας, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να επιλέξουν μεταξύ του γρήγορου κέρδους και της πραγματικής βιωσιμότητας του πλανήτη.